Οπτασία ( βίντεο )

Όμως, κοιτούσα να προστατευτώ, μέσα από το καπνισμένο τζάμι.
Κι έβλεπα, στη βροχή, κορμιά να πέφτουν. Τον ξέρω αυτόν τον κρότο. Και τους ελεύθερους τους σκοπευτές στις στέγες τους γνωρίζω. Μέσα, η μνήμη καίει. Έξω θερίζει.
-Μη με διώχνεις!
Ο Μύθος χάθηκε. Η Ιστορία αργεί. Οι δημιουργοί της μόλις ξύπνησαν. Τη ξέρω αυτή τη σιωπή. Κι αυτές τις μυροφόρες τις γνωρίζω. Όρθιο με θρηνούν!
- Ξαπλώστε με!
Δεν φταίει ο τύραννος που άταφος γυρίζω. Είναι που άφησε, στο πρόσωπό μου, η πίκρα μια ραγισματιά. Και χύθηκε το φως, όλο το φως εχύθη.
-Πώς να με δεις;… Πού να με δεις;
Την ξέρω αυτή την οπτασία τη λευκή και το θολό τοπίο. Δεν έφυγε ποτέ. Γι’ αυτό και τώρα να γυρίσει δεν μπορεί. Εκεί, που βγάζει αφρούς το κύμα, χάνεται. Κι έρχεται πάλι στο σβηστό φανάρι…
-Φέξε, Θεέ μου ! να σβηστεί η σκιά! Δεν έμεινε κανείς να μ’ αγαπήσει…
  
Βαγγέλης Φίλος
Απόσπασμα από το διήγημα "ο ίσκιος"





2 σχόλια:

Λίλιαν Μπουράνη είπε...

"μέσα η μνήμη καίει. έξω θερίζει...
...δεν έμεινε κανείς να μ΄αγαπήσει."
πολλές φορές, διαβάζοντας τα πεζά σου, οδηγείται κανείς στο βέβαιο συμπέρασμα πως την ταυτότητα της Ποίησης δεν την δίνουν οι στίχοι αλλά η καρδιά.

Βαγγέλης Φίλος είπε...

Η καρδιά... ναι, εκεί οι γενεσιουργοί παλμοί. Εμένα, όσο κι αν γράφω αρκετά έργα μου σε πεζή μορφή, οι αναγνώστες μου ποιητή με αποκαλούν και τα δημιουργήματα ποιήματα κι αυτά τα λένε. Κάτι ξέρουν αυτοί που αισθάνονται, η κατάταξη σε είδη, έχει συμβατική αξία...Ευχαριστώ, Λίλιαν!

Προβολές