Χειμώνας ήλιος




Αναζήτηση

Μάζεψα μια αγκαλιά αστέρια
να σου στολίσω τα μαλλιά.
Φύλαξα στο καταχείμωνο
ένα λουλούδι.
Σε περίμενα.
Ήρθαν οι άλλοι.
Αυτοί με τα σκληρά βλέμματα.
Μου είπαν πως βρέθηκα
σε λάθος χρόνους
και με πήραν στο δικό τους πηγαιμό.
Και γίνανε τ’ αστέρια μου λαμπιόνια,
ηλεκτρικά.
Τα λουλούδια μου, πλαστικά.

Σε περίμενα.
Ήρθαν οι άλλοι.
Αυτοί με τα άδεια βλέμματα.
Μου είπαν πως βρέθηκα
σε λάθος δρόμους.
Κι ακολούθησα το δικό τους πηγαιμό.
Και χάθηκα.
Μακριά!
Στον άδειο ορίζοντα.

Το παν και το τίποτα

Με ρώτησαν:
Τι θες να σου χαρίσουμε;
Και γύρεψα δυο μάτια.
Να βλέπω αχόρταγα το γέλιο.
Το δάκρυ του έφηβου,
τη λαχτάρα της μάνας,
Το παιδί με τα σκισμένα ρούχα.
Ατίθασο.
Την οργισμένη θάλασσα,
τις σημαίες.
Γύρεψα δυο μάτια
να ζωγραφίζω το αύριο.

Σαν ήρθε η ώρα,
πάλι με ρώτησαν:
Τι θα προσφέρεις θυσία;
Είπα:
Πάρτε τα μάτια μου!
Γιατί δεν άντεχα τις καθημερινές
υποκλίσεις.
Πρόσωπα φόβου,
Μοναξιά.
Είπα:
Πάρτε τα μάτια μου!
Γιατί όταν σε κοιτάζω,
Εσύ αποστρέφεις το βλέμμα σου.

Γύμνωσε πια η ψυχή μου.
Τώρα το Παν και το Τίποτα.

Βαγγέλης Φίλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Προβολές