Το όνειρο




Λιγόστεψε το φως
και η μορφή σου θολή.
Μπορεί και να ’σαι όνειρο, 
δεν ξέρω.
Μη! Είναι αργά,
κουράστηκα, δεν έχω ανάσα.
Πάλι θα σφυρίξουν να ξαναγεννηθώ. 
Πάλι θά ’ρθει εκείνο το πουλί 
με το σήμαντρο στο ράμφος 
και την ιαχή στα φτερά. 
Μη! 
Θα με σκορπίσει η φωνή σου, μη!

Αναίτια ελπίδα ανασαίνει,
χειμώνας ήλιος.

Σβήσε το φως ν’ αποσυρθώ 
στα παραμύθια μου.
 Εκεί ψηλά απ’ το λόφο 
να σου γνέψω. 
Και να χυθείς στις παπαρούνες. 
Και να φτάσει το θρόισμα 
ψηλά,
ν’ αναληφθώ. 
Σβήσε τον ήλιο.

Βαγγέλης Φίλος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Προβολές